Singles van 1980 t/m 1989
<< terug naar het overzicht
 |
|||
| titel | jaar | label | hitparade |
| Klap maar in je handen (live) Brigitte (Miss Sex-appeal) |
|||
| 12 inch versie Hoewel Peter Koelewijn het Phonogram direkteur Willem Barents toch een beetje kwalijk nam dat die de zanger voor de Live dubbel LP officieel geen gouden plaat wilde geven (zie Album discografie Peter Koelewijn: “Peter live”), kon hij het toch goed vinden met de platenbaas. “Ik heb wel andere staatjes van belonen meegemaakt”, vertelde Barents de zanger/producer later onder een borreltje. In die tijd was de grootse man in de platenwereld Robert Stigwood, eigenaar van het RSO label waarop o.a. Eric Clapton en de BeeGees zaten én dat alle rechten bezat op de muziek van bestselling films als Greese en Saterdaynight Fever. Stigwood was multi miljonair. Phonogram International bracht de platen van RSO (Robert Stigwood Organisation) uit en verdiende daarmee een fortuin. Grote man vfan Phonogram International was de Nederlander Coen Sonneveld. Die wilde iets leuks doen voor de showbusiness tycoon en organiseerde een feestje in een chique hotel waarbij ook alle belangrijke direkteuren van Phonogram vestigingen in de wereld werden uitgenodigd. “We stonden met z’n allen te wachten tot de heer Stigwood uit zijn suite wilde komen”, verhaalde Willem Barents. “Hij liet ons, volwassen mensen, onbeschoft in het ongewisse maar uiteindelijk daalde hij de trap af”. We wisten allemaal dat Coen Solleveld een verrassing voor hem had. Coen hield een toespraak waarin hij zijn dankbaarheid en genegenheid uitsprak en zei Stigwood dat hij een douceurtje voor hem had. Vervolgens haalde hij een envelop tevoorschijn en overhandigde die aan het feestvarken. Die mompelde wat en stak de envelop in zijn binnenzak, zonder te kijken wat er in zat. De hufter. Solleveld stond daar als aan de grond genageld en wij keken met z’n allen verbijsterd toe. Even later vertrok de man van RSO weer naar zijn suite”. Peter Koelewijn zat te popelen van nieuwsgierigheid. “Maar wat zat er nou in die envelop, Willem ?”, riep hij bijna. Die zei zuchtend: “Een cheque van één miljoen dollar”. |
|||